I w zasadzie było jak zwykle… Gdy pojawiły się pierwsze łzy, przyśpieszyłem procedurę życzeń, uznając ją za zbędną w owym kształcie. Pośpiesznie rozlałem barszcz, pośpiesznie go podałem, i równie pośpiesznie zachęciłem wszystkich, aby rozpoczęli jedzenie. A potem każdy zajął się sobą, a tych co za bardzo nie wiedzieli co ze sobą począć, uratował ekran telewizora.

Dziś tak samo. Na szczęście zostało jeszcze jutro.